درس معلم ار بود زمزمه محبتی

 درس معلم ار بود زمزمه محبتی

جمعه به مکتب آورد طفل گریزپای را

بحثی در مورد علت گریزان بودن دانش آموزان از محیط درس و دبستان و دبیرستان

امروز صبح با دوست و همکارم آقای جمیل به شرکت می اومدم که بین راه در مورد پسرش که سال آخر دبیرستانه صحیت کرد که گاهی می اومد و به من سر می زد ولی میگه چون با معلم هاش اختلاف داره زیاد رغبتی به درس خوندن نداره ..

و همین موضوعی شد برای بحث در مورد یکی از کلیدی ترین مشکلات آموزش و پرورش ایران که از پیش دبستانی تا دانشگاه ادامه داره و اونو میشه در یه جمله خلاصه کرد :

بی عللاقگی بچه ها به درس و تحصیل

واقعیت اینه که مهمترین وظیفه پدر و مادر و اولیای آموزشی اینه که شرایطی رو فراهم کنن که فرزندشون به درس و تحصیل علاقه مند بشه و این حرف مختصریه ولی انجامش خیلی مهارت و دقت میخواد

شما برای اینکه بچه رو به درس و یادگیری  ومطالعه علاقه مند کنید باید  از همون اولین سالیان زندگیش براش از این ‹‹کتاب های حمام ›› که پلاستیکی و ضد آب هستند و فقط تصویر حیوونات و گیاهان رو دارن بخرین ...

این سنگ بنای علاقه مندی کودک به کتابخوانیه

بعدش هم باید بتدریج از همون دوران کودکستان شیرینی یادگیری مطالب جدید رو به بچه بچشونین ...

بچه ها از همون ابتدای تولد عاشق و تشنه یاد گیری و کشف دنیا هستن این در ذات اونا وجود داره و ما باید فقط این استعداد رو شکوفا وبارور کنیم ... همین

ولی تمام روشهای تربیتی از کودکستان تا دانشگاه به گونه ای است که دانش آموز را از درس و تحصیل منزجر می کنن

حالا بچه ای که از بدو تولد عاشق یادگیری بود چطور شد که این همه از درس و تخصیل فراریه که وقتی یه روز مدرسه رو تعطیل می کنن با شادی و خواندن  آهنگ فریاد میزنه که : فیتیله ... فردا تعطیله ؟!

این را باید از اولیای مدارس و پدر و مادرها پرسید که با این دانش آموز بدبخت چگونه رفتار کرده اند که نتیجه کار این شده است حقیقتا باید به این اولیا مدرسه و خانه جایزه بدهند که چگونه حس کنجکاوی و دانش اندوزی بچه ها را نابود کرده و از بین برده اند ... ؟